تاریخچه شكار و صید در ایران

كشورما ایران، به دلیل تنوع گیاهی و اقلیمی كم نظیر، دارای حیات وحش بسیارمتنوع بوده و از جنبه شكاردر سراسر دنیا مورد توجه می باشد.

شكار و شكارگری در ایران ریشه ای دیرینه دارد. هخامنشیان شكار را مناسب ترین مكتب برای تعلیم و تربیت و آموزگار حقیقی فنون جنگ، سحرخیزی، بردباری، تحمل سختی ها، آموختن نظم و ترتیب به كودكان و نوجوانان می دانستند و فرزندانشان را از كودكی در این مكتب می پروراندند.

علاقه و وابستگی به شكار بعد از ۵۰۰ سال به ساسانیان كه خود را وارث هخامنشیان می دانستند منتقل شد و تا آن جا گسترش یافت كه فعالیت عمده و تفریح پادشاهان و بزرگان ساسانی را شكل داد. تا قبل از ظهور اسلام ضابطه و محدودیتی برای شكار وجود نداشت و شكارگر با استفاده از وسایل گوناگون و با هر كیفیتی به شكار حیوان موردنظر می پرداخت. ضوابطی كه در اسلام برای آلات و ادوات و نحوه شكار و نیز نوع حیوان و شیوه ذبح آنها وضع شده اولین ضوابط تعیین شده در این زمینه در طول تاریخ است. ضوابطی چون مجاز بودن شكار حیواناتی كه توانایی دویدن یا پریدن داشته اند و یا در خواب نباشند.

دوران حكومت قاجاریه، خصوصاً سلطنت طولانی ناصرالدین شاه، دوران رواج انواع تفریحات و شكار و گرمی بازار قوشدارباشی ها، میرشكارباشی ها و تفنگدارباشی هاست. در این زمان مناطق و املاك بسیاری به قرقگاههای سلطنتی و خصوصی برای شكار اختصاص داده شد. دست نوشته ها و خاطراتی كه از حكام، سلاطین و شاهزادگان به جای مانده خود نشان دهنده بسیاری از سهل انگاریهای ایشان در قبال حفظ نسل حیات وحش ایران است.پس از انقلاب مشروطه و انقراض قاجاریه، مالكان بزرگ و سران ایلات و عشایر رونق دوباره ای به شكار بخشیدند.

قبل از شكل گیری طبقه شكارچیان محلی، شكار منحصر به طبقه ای خاص بود كه شكارگاههای اختصاصی و كلیه لوازم و امكانات شكار را در اختیار داشت ولی با بركناری این طبقه شكارگاههای اختصاصی نیز در معرض تجاوز دیگران بویژه شكارچیان محلی قرار گرفت و موجب كاهش قابل توجه جمعیت بسیاری از جانوران قابل شكار ایران شد.

شكار بیش از حد وحوش موجب تشكیل كانون شكار ایران در سال ۱۳۳۵ و وضع مقررات مربوط به شكار در ایران شد. در سال ۱۳۴۶ سازمان شكاربانی و نظارت بر صید جایگزین كانون شكار و در سال ۱۳۵۰ سازمان حفاظت محیط زیست جایگزین سازمان مذكور شد.

پس از پیروزی انقلاب اسلامی برای اولین بار در قانون اساسی ایران یك اصل (اصل ۵۰) به امر حفاظت از محیط زیست اختصاص یافت كه ضرورت و اهمیت این مسأله را از دیدگاه جمهوری اسلامی ایران نشان می دهد. طبق این قانون هر نوع فعالیتی كه باعث تغییر و تخریب غیرقابل جبران محیط زیست انسان اعم از خشكی و دریا شود ممنوع است. اگر تخریب را از بین بردن شرایط و موقعیت طبیعی یك منطقه و یا بهره برداری بیش از ظرفیت محیط تعریف كنیم پس هر عملی كه توسط انسان در طبیعت صورت گیرد موجب تخریب آن می شود. اگر تخریب در حد قابل جبران باشد طبیعت پس از یك دوره دوباره آن را ترمیم خواهد كرد.

 

     صفحه اصلی 

نوشته شده توسط   | لینک ثابت |

وضعیت آب و هوا